1964 Mezunumuz, Nazmi Kirteler Emekli oldu. Mezunumuz için Derneğimiz İstanbul Şubesi tarafından veda yemeği düzenlendi... 

Mezunumuz Nazmi Kirteler'in veda yazısı ve İstanbul Şube yemeğinden resimler yazının devamında...

 

 

    Çocuk denecek yaşta severek ve büyük saygı duyarak başladığım demiryolculuk mesleğimde nihayet 47 yıla yaklaşan ( güzide okulumuzu sayarsak 50 yıl ) hizmetten sonra emekli oldum
    Tabii bu uzun sürede içinde çok güzel günlerimiz geçti. Zaman zaman burulduğumuz acılarımızı ve üzüntülerimizi kalbimize gömdüğümüz günlerde yaşadık.

Ama hayat bu…
17 yaşında mezun olduğum TCDD Meslek Okulumuzdan kurumda işe başladığım ilk günlerde Arifiye Garda Hareket Memurluğu yaparken çocuksu görüntümün bir an önce kaybolması için sık sık ( bazen günde iki kez ) traş olarak bir an önce sakalımın çıkması ve olgun bir insan görüntüsüne sahip olmak için gösterdiğim çabayı hala unutamıyorum. Yolcuların trende; - a a a çocuğa bak Hareket Memuru olmuş, sözleri hala kulaklarımdadır.

Evlendik. Çocuklarımız oldu. Onları hayata hazırlayabilmek için var gücümüzle çaba gösterdik. Okuttuk, hayata topluma hazırlamaya çalıştık. Çok şükür ki onlarda hayırlı evlatlar oldular. Ne mutlu bizlere.
Severek yaptığım bu meslekte dikkatimi çeken önemli hususlardan biride demiryolcuların çocukları üzerindeki hassasiyetleridir. Her insan tabiî ki bu özeni gösterir ama demiryolcular çocuklarının hayata hazırlanması konusunda çok daha hassas, çok daha öz verili olduklarını gördüm. Kimseye haksızlık etmek istemem ama gerçekten zor olan Demiryolculuk mesleğinde bayramı, seyranı, pazarı, tatili olmayan ve her zaman titizlik ve dikkat isteyen özveri gerektiren bu meslekte çalışan demiryolcu kardeşlerimiz, çektikleri bu sıkıntılardan olsa gerek evlatlarına başka bir türlü kol kanat gererler, onları hayata sanki bir başka türlü hazırlamaya canı gönülden çabalarlar gibi gelir bana.

Çok değerli kardeşlerim.
Yazımın başında da bahsettiğim gibi başımızdan bazen üzücü, bazen de tebessümle karşıladığım birçok olaylar geçti. Bunlardan bir kaçını sizlerle buradan paylaşmak istiyorum.

Bir gün, iş yerinde çalışıyoruz, kapı çalındı, açtık baktım Bölge Müdür Yardımcıları Sn. İbrahim EREN, Sn Kemal DEMİRCİ ve Ticaret Müdür Yardımcısı Sn Halis BAHADIR
– kahveni içmeye geldik dediler.
Tabii hemen buyur ettik sağ olsun Sultan kızımız kahvelerimizi yaptı. Biz kahveleri içerken telefon çaldı baktım büyük oğlum iş yerinden arıyor.
-Nasılsın baba iyimisin?
-İyiyim oğlum, AĞABEYLERİMİZLE oturduk, sohbet ediyoruz dedim.
Cevap!!!
-Baba senin birde de demiryollarında hala ağabeylerin mi var? Demezmi..
Çocuk haklı dünyaya geldi babası demiryolcu, okudu tahsil yaptı babası demiryolcu, evlendi çoluk çocuk sahibi oldu, nerede ise emekli olacak babası hala demiryolcu ….

    Yaş ilerleyince ve de saçlar beyazlaşınca ailenin, akrabaların kız isteme memuru, nikah memuru haline geliveriyorsunuz. Yine bir gün kız kardeşimin oğluna kız istemeye gideceğiz. İki arabaya doluştuk, çiçekler, çikolatalar, hediyeler elimizde İstanbul/Merter de evin kapısını çaldık, misafir edildik. Böyle durumlarda birbirlerini tanımayan ailelerin sohbetlerinde bir takım aksamalar, tutulmalar olması da doğaldır. Tanışma merasimde dünür adayları mesleklerini söylüyor, em. albay, öğretmen, turizmci gibi derken sıra bana geldi.
Bende –Demiryollarında görev yapıyorum ama çok uzun süre oldu derken.
Hani derler ya ölüyü güldürür. Kardeşimin böyle bir özelliği vardır. Hemen aradan konuşmaya girdi.
-    Ağabeyim demiryoluna girdiğinde Kızılderililer trenlere ok atıyorlardı. Demezmi!...
Anlatacak çok şeyler var tabiî ki. Kısım Şefi Şehzat GÜNORAL’ a istasyonun hesabını kapattırmadan, istasyonun işlerini bitirmeden telgraf makinesi ile yol alıp göndermediğimi!...
Daha neler neler…
    Bu uzun Demiryolculuk yaşamımda bir takım yanlışlara hatalara da şahitlik yaptım. Bu yanlışları yapanları da vicdanları ile baş başa bırakıyorum. Çünkü vicdanın adalet terazisi bambaşkadır. Diğer ölçülere benzemez, insanı rahatsız eder.
    Bu uzun soluklu Demiryolculuk hayatımda çok güzel dostluklar edindim. Hayatım boyunca unutamayacağım çok güzel günler geçirdim. Bu arada bilmeden de olsa incittiğim insanlar olduysa canı gönülden özür dilerim. Beni affetsinler..
    Yeni bir yaşama girdiğim bu dönemde yakın ilgi ve alakasını esirgemeyen demiryolcu arkadaşlarıma, kardeşlerime, Demiryolu Meslek Okul Mezunları Derneği Genel Başkanı Sn Resul CEYHAN’ a, veda yemeği tertipleyen İstanbul Şube Başkanı Sn C.Yaşar TANGÜL’e ve değerli arkadaşlarına, veda yemeğinde birlikte olan olamayan, telefonla arayan tüm demiryolcu kardeşlerime, canı gönülden teşekkür ederim.
    Aramızdan ayrılan demiryolcu kardeşlerime de Allahtan rahmet diliyorum.
    Hakkınızı helal ediniz..

Nazmi KİRTELER
1964 Mezunu